معبد هندوها يا پرستشگاه بُتِ گوران يكي از آثار تاريخي شهر بندرعباس در استان هرمزگان است كه در مركز اين شهر قرار دارد. ساختمان اين معبد، در سال  ۱۲۶۷ خورشيدي در زمان حكومت محمدحسن‌خان سعدالملك حاكم وقت بندرعباس، از محل جمع‌آوري هداياي هندوها، توسط تجار هندي ساخته شده‌است. طرح اين بنا از معماري پرستشگاه‌هاي هندي متأثر است.

در گذشته فاصله دريايي به نسبت كم ايران و هند، حضور دريانوردان زبردست هرمزگاني و رابطه تجاري ايران و هند باعث شده بود كه رفت‌وآمد بين مردم اين دو كشور برقرار باشد و تاجران هندي بسياري به بندرعباس بيايند.

ساختمان اين معبد، در روزگار قاجار و در سال ۱۲۱۰ قمري و در روزگار فرمانروايي محمدحسن‌خان سعدالملك فرمانرواي محلي بندرعباس ساخته شده‌است.

ﻫﻨﺪﻭﻫﺎي ﺗﺎﺟﺮ ساكن ﺑﻨﺪﺭعباس كﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ‌ﻫﺎي ۷۰ ﺗﺎ  ۸۰ﻧﻔﺮي ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺒﺎﺩي‌ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ كاﺭﻭﺍنسرﺍﻫﺎ بجا مي‌ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺗﺎ اينكه ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ‌ﻫﺎي ﺷﻮﻝ ﺭﺍﻡ ﻭ ﺩﺩﻩ ﺭﺍﻡ ﭘﻴﺶ‌ﻗﺪﻡ مي‌ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ باني ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺮﻳﺪ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺳﺎﺧﺖ ﻣﻌﺒﺪ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﺑﻨﺪﺭﻋﺒﺎﺱ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ مي‌ﺯﻧﻨﺪ. ﺍﺳﻢ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ باني ﻭ حتي ﺳﺎﻝ ﺍﺣﺪﺍﺙ بنا كه ﺑﻪ ﺳﺎﻝ ﺳﺎﻣﺒﺎﺕ ﻫﻨﺪي ﺍﺳﺖ روي كتيبه‌اي ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻣﻌﺒﺪ و با ﺧﻂ ﻫﻨﺪي وجود داشته‌است.

ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻨﺎي پرارزشي ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ ﻫﻢ كتيبه ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻢ ﻣﻌﻤﺎﺭﺍﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻨﺪ ﺁﻭﺭﺩﻩ بودند.

پيروان مكتب برهمني يعني كساني كه به خدايان برهما، ويشنو و تسيوا باور دارند جمع بزرگي از ملت هندوستان را تشكيل مي‌دهند. چنين پيداست كه سبك معماري اين معبد بر پايه باورمندي از خدايان ويشنو و شيوا پرستان شمال هندوستان بوده‌است.

سه فرقه مهم ميان هندوها عبارت‌اند از: ويشنوان (پرستندگان ويشنو)، شيوان (پرستندگان شيوا) و شاكتيان (پرستندگان الهه استوپاهاي بودايي) در محراب و تزيينات اين معبد ديده مي‌شود.

ﻣﺠﺴﻤﻪ‌هايي ﺍﺯ ﺑﺮﻫﻤﺎ، ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﻭﺷﻴﻨﻮ ﺩﺭ اين معبد ﺑﻮﺩﻩ ﺩﺭ ﺭﺍﻫﺮﻭﻫﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺗﺎﻕ كوچك ﺑﺎ ﻃﺎﻗﭽﻪ ﻣﺤﻞ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﺠﺴﻤﻪ‌ﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ كه ﻣﺤﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺮﻫﻤﻨﺎﻥ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﻳﺎ ﻫﻨﺪﻭﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۴۴ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﺭﻋﺒﺎﺱ ﺑﻪ ﻫﻨﺪ ﺑﺎﺯ مي‌ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻭ ﺑﺖ‌ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ مي‌برﻧﺪ.